हातले भात खानै मज्जा

जर्मनिको दक्षिणी भागमा अबस्थित त्यो सानो शहर जुन झन्डै फ्रान्स र स्विजरल्याण्डको सिमाना पनि थियो , अलिकती न्यानो, विश्वबिद्यालयका बिद्यार्थीहरुको बाहुल्यता भएको युबा शहर, फ्रेइबर्ग, सानो तर सुन्दर थियो । नजिकै रहेको विश्व प्रसिद्ध black forest, शहर भरी छरिएका विश्वाबिद्यालयका बिभागहरु लाग्थ्यो यो शहर नभयर विश्वबिद्यालय मात्र हो । करीब एक दर्जन नेपालीहरु- विद्यार्थी देखी घर गृहस्थी सम्म , भेटघाट बाक्लै थियो । नेपाली जमघट गर्नु को लागि छलफल गर्न पर्दा भेट्ने ठाउँ तय हुन्थ्यो शहरको मध्यभाग , जहाँ एउटा सालीक थियो , घोडा चढेको योद्धाको , अनी नाम राखेको थियौ घोडा चोक । अलिक माथि थियो पूजाको नेपाली सामानको पसल । बेला बेलामा डेर्सडनबाट घुम्न आउने सविनले नाम राखिदिएको थियो "ठमेल" ।

२००८ को शुरु सम्ममा थोरै मात्र संपर्कमा थियौ । प्राय हरेक हप्ता जम्मा भएर केही न केही नेपाली खाना खान्थ्यौ । नयाँ नयाँ पारीकार पकाउन अन्जला र म खुबै हौसिन्थ्थ्यौ अनी लागथ्यौ इन्टरनेटमा खोज्न रेसिपी । अच्युत जे गर्न नि अगाडि तम्सिने अनी हडबडमा गर्ने केही न केही बिगार्ने त्यसैमा मजा थियो । कहिलेकाही सप्ताहन्तमा घोडाचोकको वारीपरिका बारहरुमा भेथ्यौ अन्जला , पूजा र म । अनी पूजा र मेरो घण्टौ कुरा हुन्थ्यो नेपाली खानाको । थुक निल्दै कुरा गर्थ्यो , अन्जला चाँही जहिले मुसुमुसु हाँस्दै सुन्ने ।



शंकर जि खुबै जोसिलो । बोल्न र केही गर्न अघी सारीहाल्ने । मनोज जि अली गम्भिर प्राय फुर्सद नहुने । तर कमलाको ति निर्दोशपनाले पनि खुबै हसाउथ्यो । उस्ले प्रयोग गर्ने "होइ" हासो मजाकको बिषय हुन्थ्यो भने पूजाको " हुन्द्राट पर्सेन्ट"। सुन्दर दाई सार्है फुर्तिलो अझै पनि टीन एजर जस्तो हर्कत । यसै बिचमा भेट भयो उर्मिला दिदी को परिवार र मधु । उर्मिला दिदी गम्भिर , व्याबहारिक अनी साह्रै मिजासिलो । दिदी सग बसेर सुख दु:खका कुरा गर्दा छुट्टै आनन्द । अनी खाना पनि खुबै मिठो पकाउनु हुने । दिदी को छोरी पूजा (सानो पूजा पनि भन्ने गर्थ्यौ)साह्रै झुक्क्याउने । घरमा फोन गर्दा आमा बनेर झुक्क्याउने , खुबै रमाइलो हुन्थ्यो ।

अनी त्यही हुर्केको छोरा सिद्दार्थ, मेरो जर्मन भाषा गुरु । जर्मनिमै हुर्किए पनि उस्को नेपाली लगाब , जानी नजानी गाउँने हिन्दी गीत र ॐ माने पेमे हुँ ले बातावरण नै रोमान्चित बनाउथ्यो । अझ हातैले भात खान खुबै मन पर्ने । मधुलाई जिस्क्याउन खुबै रमाइलो मान्थ्यो । शाकाहरी भए पनि खुब रमाइलो मान्दै नेपाली जमघटमा रम्ने मधु । भेट हुँदा खुबै हावा हावा कुरा गर्दै बस्थ्यौ । अझ तिहारको बेला मोबाइल को माध्यम बाट खेलिएको देउसी साह्रै रमाइलो अनी अरुको आशा भन्दा बाहिरको थियो ।


२००८ को दसैं को जमघट हुँदैथियो दुई जना नयाँ भाई हरु आए - दिपक र सुबर्ण । शुरुमा दुबै लजालु तर पछी के बयान गर्ने । अनी आइपुगे भुपेन्द्र र कृष्ण । कृष्ण अली काम बोल्ने, बुझ्नै गाह्रो । भुपेन्द्रको उही फरेस्टर चाला । खुबै जमघट हुन्थ्यो उस्को कोठामा । तिहारको भेटघाटको छलफल हुँदै थियो , लक्की आइ पुग्यो । भन्दै थियो , घोडा चोकमा बसेर शिखर चुरोट तान्दै गरेको एकजना आएर सोध्यो नेपाली रहेछ । ति थिए प्रदिप दाई, नेपाली खोज्दै भौतारिदै हिंडेको , नेपाल बाट घुम्न आएको ब्यापारको सिलसिलामा । लक्की खुब हास्ने , अनी प्रदिप दाई खुबै रमाइलो ।


सुन्दर दाइको कोठामा भेला भएर गाईएको ति प्यारोडी गीत हरुले , अन्जलाले नयाँ नयाँ एक्सपेरिमेन्ट गर्दै पकाउने खानाहरुले फ्रेइबर्ग बसाइलाई जिबन्तता दिएको थियो । खुर्सानी हालेर चिकेन पकाउदै भात खान जम्मा हुने योजना बनाउन लाई "पिरो" भन्थ्यौ । खुबै मिठो हुने हातले खादा । सबै जना जम्मा भएर नेपाली खाना पकाउदै कुरा गर्दा आफ्नो जन्मभुमी भन्दा हजारौ कोस टाढा रहदा पनि आफ्ना दु:ख पिडा भुल्थ्यौ । आ आफ्नै बाध्यताले बिदेशिए पनि एउटा परिवार बनाएका थियौ ।


जिन्दगीमा दु:ख सुख यस्तै रहेछ । यो यान्त्रिक शहरमा पनि आफ्नै गुन्द्रुक र भात अझै हातले खानु अनी बेला बेलामा दोहोरी गाउँनु नै रमाइलो हुने रहेछ । सबैको आफ्नै बिचार हुन्छ , सबैले सबैको बिचार मान्नु पर्छ भन्ने होइन , तर सम्मान गर्ने हो । कसैले कसैलाई केही दिन पनि सक्ने पनि होइन अनी आशा गर्नु पनि राम्रो होइन । तर आफ्नो दु:ख पिडा भुल्न साटासाट गर्ने आत्मियता बढाउने त्यही नै रहेछ जिन्दगी को सार । समयको बहाब सगै जहाँ पुगे नि ति दिन हरु सधैं जिन्दगी को एउटा पाटो , भोगाइ अनी सिकाइ बनेर रहने छ ।
Missing you all freiburgers.