नोलिआक्कामा बन बिज्ञान अध्ययन संस्थानको झझल्को

स्नाकोत्तर तह अध्ययनको सिलसिलामा फिनल्याण्डको Joensuu बसाइ एक अबिष्मरणिय पल रह्यो । हुनत शुरुवात त्यती रमाइलो भएन तैपनी छुट्टै अनुभब थियो । क्रिश्मस र नयाँ बर्षको छुट्टी पछी शरद र मेरो ब्रुसेल्स देखिको यात्रा जती उत्साहप्रद थियो joensuu पुगेपछी सबै भताभुङ्ग भयो । आफ्नो कोठामा पुगेपछी बेडिङ नदेखेपछी हामी दुई भाई कसरी रात बिताउने भनेर छटपटाउन थालेउ । धन्न हामी सग केही बेडसिट र ब्रुसेल्स देखी बोकेको भित्री कोट (रेड लेबेल) थियो । त्यही लगाएर दुई भाई जनवरीको त्यो चिसो रातको पर्बाह नगरि सुतेउ । रात त कट्यो साथमा खानेकुरा केही थिएन, नजिकै स्टोरहरुपनी देखिएन, भोको पेट लिएर हिउको थुप्रोमा खेल्दै दुई जना लागेउ सिटी सेन्टर तिर ।

Joensuu मै भये पनि बिरामी भएर बसेको बसन्त को अत्तो पत्तो थिएन । हिउ झरीरहेको थियो , शरद काधमा Student युनियनले दिने survival package (बेडिङ र भाडाकुडा ) को बक्स र एक हातमा ब्रिफकेश गूडाउदै आफ्नो रुम खोज्न हिंडेको त्यो रोमान्चित क्षण अझै ताजै रहेको छ । करिब् एक हप्ता पछी शिशिर र बिनोदको आगमनले हाम्रो बसाइ नेपालमय बनाउदै लग्यो । अझ महिनादिन भित्रै सुर्य मामा (सुर्य मगर) र उहाको परिवार अनी त्यसको लगत्तै बिष्णुको आगमनले Joensuu भित्रै हामीले बन बिज्ञान अध्ययन संस्थानको प्रतिबिम्ब पायौ ।


एउटा उत्साह थियो , मैत्रिपूर्ण बातावरण थियो । हरेक हप्ता नेपाली जमघट हुन्थ्यो । पालैपालो थियो आयोजना गर्ने । त्यसै बिचमा थपिए काजी (ज्ञानेन्द्र कार्की ) । ८ जना बन बिज्ञानका विद्यार्थीहरु, नेपाल देखिकै आत्मियता, बिदेशी भुमिमा झन प्रगाढ बन्यो । हरेक हप्ताको शुक्रबार या शनिबारको राती नेपाली भेला । शुरु हुन्थ्यो फरेस्टर जिन्दगी । नारायण गोपाल देखी झलकमान गन्दर्भ सम्म , दोहोरी देखी प्यारोडी सम्म , जाने जतिको सबै गीत गाइन्थ्यो बिहान् नहुन्जेल सम्म । कहिलेकाही म्यारिज पनि जम्थ्यो, लाग्थ्यो बनबिज्ञानको छात्राबास थियो त्यो । उफ्री उफ्री गाइएको त्यो दोहोरी शायद बसन्तलाई अझै झझल्को होला । कार्कीको क्यारिकेचर बिष्णुलाई ताजै होला । बिनोदको छटपटी रमाइलाई थियो , जती गरे पनि कसैले शिशिरलाई बिचलन ल्याउन सकेनन ।

बियरको थुप्रो लाग्थ्यो । बोटलको १० सेन्टफिर्ता पाइन्थ्यो । बियर पिलाउने कर चल्थ्यो, अनी कार्की को प्रतिकृया हुन्थ्यो " मैले बियर पियो भने बोटल लगेर १० सेन्ट कमाउला भन्थेउ होला। " जे होस् नोलिआक्काको सेरोफेरोमा बन बिज्ञान होस्टलको झझल्को थियो । अझै माइजुले पकाउनु भएको खान अनी समर्पणको उपस्थितिले हामी नेपाल बाट टाढा छौ भन्ने बिर्स्याइदिएको थियो । गुन्द्रुकको झोल र कुखुराको सपेटा, अनी बिष्णुको बटर् हालेको भातको साथै त्यो माहोल साचैनै यादगार थियो ।

टुरको शुरुवात साथइ Joensuu छोड्ने समय अै सकेको थियो । ति जमघटहरुले पढाईको तनाबलाई एकै पटक खतम पारीदिन्थ्यो । अप्रिल २००७ को त्यो अन्तिम BBQ साह्रै रमाइलो थियो । बिष्णुको कोठामा यत्रतत्र छरियका ज्यानहरु बिछोडिने तरखरमा थिए । सुर्य मामा, कार्की र बिष्णु बाहेक हामी ५ जना (बिनोद, शरद, बसन्त , शिशिर र म ) लागेउ टुर तिर । टुर भरी खेलिएका म्यारिजका हिसाबहरु अझै ल्यापटपको एउटा कुनामा सेभ भएको छ । समयको झोक्का सगै यत्र तत्र छरिएर रहे पनि सगै बिताएका ति क्षणहरु आबिस्मरणिय थियो ।