शरद जतिसुकै रङ्गिन भए पनि
बसन्तकै चर्चा चल्दो रहेछ ।
एकनास चल्ने मुटु पनि
बिरहमा गल्दो रहेछ ।
बर्षा पनि कहाँ कम हो र ?
अजङ्गको पहाड ढल्दोरहेछ ।
जनमजनम साथ दिने आलु पनि
हिउदमा नै फल्दो रहेछ ।
जलबायु परिवर्तनले ख्यास्ने भए ,
शरदका पात खुइलिएर
श्याम श्वेत हुन्थे होला ।
लामखुट्टे भुरुरु उडी
माछापुच्छ्रे चुम्थे होला ।
बसन्तहरु पतझड बनेर
अङ्ग प्रदर्शन गर्न नाङ्गिन्थे होला ।
बासका पनि हागाहरु
बरपिपल झै झाङ्गिन्थे होला ।
तर,
खहरेहरु उस्तै गरी
बर्षा पर्खिएकै छन ।
हिमालहरु अझै पनि
हिउदमै बैस लर्काएका छन ।
केवल,
काचुलिएछ त यही मन
छेपारिएछ त यही मन
कहिले आगो बिना नै दन्किन्छ,
कहिले पानी बिना नै निथ्रुकिन्छ ।।
केही भोगाइ, केही बुझाई, केही सम्झना, केही गुनासो अनी केही देखाइ यि सबैको लेखाइको सँगालो हो यताउता ।
