"ठुला ठुला महल होइन ।।।।।।।" कर्ण दासको यो गीत असाध्यै मर्मस्पर्शी लाग्छ । शान्ती सम्झौता हुन भन्दा पहिला सम्म खुब सुन्ने गर्थे । द्वन्दको मारमा नेपाल फसिरहेको समयमा पुर्बी पहाडी जिल्लाहरुमा अफिसको कामले जादा यो गीतले धेरै पटक मेरो यात्रामा साथ दिएको थियो । यो गीत सुन्ने बित्तिकै अलीकती भाबुक हुन्छु, अनी सम्झन्छु कहिले होला यो गीतले भनेको जस्तो ? कहिले के होला भन्ने मनमा आशंका लिदै बाटोमा भेट्ने आफ्नै दाजु भाई माथि शशंकित हुँदै गाउ गाउ घुमेको त्यो क्षणमा कल्पना गरेको थिए अब त शान्ती आए पछी यो गीत जस्तै दिन आउने छ ।
बन्दुक समाउने त्यो हातले कलम समाइ शान्ती को प्रतिबद्दता जनाउदै अन्तरराष्ट्रिय सभाभबनमा हस्ताक्षर गरेको दिन साचिकै गौरबशाली थियो । स्विडेनको बन एजेन्सिमा त्यो दिन नेपाल प्रती सद्भाब राख्ने एकजना मित्रले मेरो लन्च को पैसा तिरिदिएको अझै सम्झन्छु । केही आशा थियो अब पक्कै नयाँ नेपाल बन्ने छ् । कर्ण दासका जस्तै यस्ता सुमधुर गीतहरु ईतिहासमा एउटा सन्देश भएर रहनेछ । गत बर्ष अनुसन्धानको सिलसिलामा दार्जिलिङ रहदा संबिधान सभाको चुनाव हुँदै थियो । सबै दार्जिलिङ्गे हरु गोर्खाल्याण्ड को आन्दोलन सगै नेपालको चुनावलाई नियाल्दै थिए । जंगल भित्र काम गर्दा गर्दै MP3 को एक कुनाबाट यो गीत बज्थ्यो । अनी सोच्थे यो गीत अब बज्नु पर्दैन ।
चुनाव पछी केही असमझदारि भयता पनि द्वन्दको नेत्रित्व गर्ने माओवादी सत्तामा पुग्यो । लाग्थ्यो बिशाल छाती लिएर बिद्रोहमा उत्रिएको ब्यक्तीलाई सारथी पाएका छौ । त्थ्याङ्क संकलन पछी जर्मनी फर्किदा सबैले सोध्थे राजा हटाको , माओवादी सत्तामा पुगेको अनी नयाँ नेपालको पारीकल्पना हरु । कती कुराहरु हुन्थे संघियतामा देश कसरी जाला , बन क्षेत्रलाई कसरी समेट्ने । कोही साथीहरु छुट्टै अनुसन्धान गर्नु पर्छ , एउटा प्रोजेक्ट तयार पारौ । सबै भन्दा कान्छा गणतन्त्रको देश , सगरमाथाको देश घुम्ने रहर सबैलाई थियो । भन्नु पर्दा एउटा छुट्टै उमङ्ग , थियो ।
तर सबै आशा निराशामा पारीणत भये । रामहरी मारिए ,अनी थुप्रै हत्याको श्रिङ्खला चल्यो , सबैमा वाइ सि एल को संलग्नता । ठाउँ ठाउमा खुल्लेआम भिडन्त भये । पात्र हरु थिए वाइ सि एल र युथ फोर्स । अपराधी हरुले झनै राजनैतिक संरक्षण पाउदै गए । खुल्लेआम अपहरण र हप्ता असुली हुँदै गयो । परिवर्तनका नाममा जताततै हस्तक्षेप हुन थाल्यो । सरकारी संयन्त्रहरु लथालिङ्ग पार्न थालिये । पूजारी काण्ड देखी सेनापती प्रकरण सम्म अै पुग्दा देश फेरी अस्तब्यस्ततामा पुग्यो । फेरी एउटा युद्धको मोडमा पुग्यो ।
अनी फेरी कर्णदासको त्यही गीत सम्झिये । एक दिन इन्टरनेटमा चल्दा चल्दै फेसबुकमा पनि राखे । नोट लेखे " हाम्रा नेताहरुले कहिले बुझ्ने यो गीत को भाब " । धेरै साथी हरुले यो गीत सम्झाएको मा धन्यवाद दिये । एकजना भाईले लेख्यो " यो गीत अझै पनि समय सान्दर्भिक बन्नु हाम्रो लागि दुर्भाग्य हो " । साचै नै , हामीले त्यो झन्डै दुई दशक लामो झेलेका दु:खहरु बिर्सियौ , आफन्त गुमाएका ब्यथाहरु भुलेउ , आफ्नै देशमा शरणआर्थी भएको कथाहरु लाई लुकायौ । केही हुन्छ कि भन्ने आशामा । कती आशाबादी थियौ हामी नेपाली हरु । तर त्यो आशा ।।।।। अझै पर्खिनु पर्नेछ त्यो दिन कहिले आउँला भनेर । आशा गरौ ति गीतहरु फेरी फेरी बजाएर भबिश्य कल्पना गर्न नपरोस ।
केही भोगाइ, केही बुझाई, केही सम्झना, केही गुनासो अनी केही देखाइ यि सबैको लेखाइको सँगालो हो यताउता ।
No comments:
Post a Comment