गैंडाल्याण्ड जिन्दाबाद - झल्झली आखामा

ज्ञानेश्वरलाई भेट्ने कल्पनाले नारायणि रोमन्चीत भई । हतार हतार गोस्सिप बाट साइन अफ गरि । लाग्यो लामिताल गएर फ्रेश हउ । तर सोची उही ज्ञानेश्वर त होनि किन यसरी उत्ताउली हुनु । आँफै देखि आँफैलाई लाज लागेर आयो । एक्छिन त्यतिकै एकोहोरिएर बसी । अनी लागि बिस्तारै बिस्तारै टिकौली तिर । बाटोमा अनेक कुरा खेल्न लाग्यो । आज उसलाइ त्यो खोरसोरको जंगल अर्कै लागेको थियो । हिजो अस्ति झन्झटिलो लाग्ने माइकेनियाको झाडीमा उसले हरियाली पाउन थालेकी थिइ । जङगलमा दाउरा घास गर्ने मध्यबर्ती बासिन्दाहरु सग कुनै डर भर थिएन । न त उ तिनीहरु सग सतर्कनै भै ।

यस्तै सोच्दै हिड्दा हिड्दै बाटोमा कसैले ए नारायणि भन्दा झस्याङग भै । यसो हेरेको पोश्टका कर्मचारीहरु रहेछन् । कता हिडेकी भनेर सोधे । मुसुक्क हासी र अगाडी बढी । उसलाई लाग्थ्यो त्यो गेम स्काउट दाई बुढो भए नी अली पात्तिन्छ । सधैं यसरी नै जिस्क्याइ रहन्छ । उता बाट बोलेको सुनियो - मोरीलाई बैस चढेछ । अनी अली ठुलो स्वर मा फेरि उसैको आवाज आयो आयो - उता नजाउ है , फेरि चरी ले उडाउला ।

मोराहरु त्यतिकै जिस्क्याउछन भनेर मनमनै भनि र पछाडि फर्केर जवाफ दीइ - चरी सग के डराउनु दाजु , कसरामा थुन्नु भएकै छ नी । की आफ्नो थुनामा आफैलाई भर छैन् भन्दै अगाडि बढी रहि । आज उसलाई त्यो बिसहजारी तालले पनि खिच्न सकेँन । तालको पल्लोपट्टी बाटोमा गुच्चा खेलिरहेका केटाकेटीहरुले पनि रोक्न सकेँन । एकोहोरो त्यो माइकेनिया क्याफे तिर लम्की रहि । आज धेरै दिन पछि देखा परेउनी भनेर नारी आवाज सुन्दा पो उस्ले बल्ल चालपाइ कति चाडो क्याफेमा आइसकिछ ।

बिसहजारी तालको छेउमा रहेको बाराण्डाभारको त्यो माइकेनिया क्याफे निकै ब्यस्त थियो । पूर्व पश्चिम लोकमार्गमा चल्ने गाडीहरुको हर्न आवाज मधुरो गरी सुनिन्थ्यो । सानो आवाज मा उदय-मनिलाको गीत बज्दै थियो। भित्र पटिको बारमा गर्दने र उस्का जत्थाहरु चुरोटको धुवा उडाउदै बियरको चुस्की लिदै थिए ।नशामा झुम भएको एउटा दारा बाहिर निस्केको दारेले साहुनि लाइ हिन्दी गीत बजाउन आग्रह गर्यो । साहुनिले हिन्दि गित बजाउन गैडामुक्ति मोर्चाले प्रतिबन्ध लगायेको सुनाइन् । त्यो दारे भन्दै थियो - तोडफोड गर्ने हामि नै हौ , हामिले भनेको नमान्ने । यो क्याफे उखेलिदिउ । साहुनि नसुनेको झै गरिन् । उ एक्लै टेबल ठोक्दै थियो , अरुले हुन्दे यार भनेर सम्झाउदै थिये ।

त्यसो भए हाम्रो आफ्नै गैडा भाषाको गीत बजाउ भनेर दारे त्यतिकै जोस्सियो । साहुनी पनि के कम अब नारायणी ले एल्बम निकाल्छे अनी त्यहि बजाउला भनिन । नारायणी अली लजाउदै छि दिदि पनि के के भन्ने होला भन्दै रिसाए झै गरि ।
दारे र उस्को समुह जिस्किन थाल्यो - खै यो नारायणि लाई ज्ञानेश्वर सम्झदै मा फुर्सद छैन् के एल्बमा निकाल्ली र । आज ज्ञानेश्वर पनि छैन् लौ साहुनी "शिलाकी जवानी " बजाउनुस् नारायणि सगै नाचौला । नारायणि खाग माथी पर्दै रिसाइ र भनि तिमीहरुलाई बोल्ने सोमत पनि छैन् । काम छैन् जड्याहाहरु । भित्रबाट टेबल ठोकेर गीत गएको सुनियो - हामलाई पनि मायाले हेर नारायणि ।

नारायणि त्यहा बात जानु की बस्नु अलमल्ल परि । नारायणी रिसाको थाहा पाएर गर्दनेले अरुलाई हल्ला नगर्न आदेश दियो । भित्रबाट चियर्स भनेको मात्र आवाज आयो । क्याफे बाहिर बसेकी नारायणी घरी घरी घडी हेर्थी । आज यो घडी किन चाडो चल्दैन भनेर दिक्दार हुन्थी । उस्को आँखा भने खोरसोर तिरनै ताकिरहेको थियो ।

साहुनीले उस्को कुरा बुझी र जिस्क्याउन थाली - तिमी यहि सम्म आएकी की कतै जान लागेकी ।

साहुनी ले जिस्क्याको बुझेर उस्ले भनि - के हो दिदि आजकाल जड्याहाहरुलाई मात्र खुल्ला हो क्या हो क्याफे ।

उस्को टिमुर्किएको जवाफ सुनेर साहुनी हासिन मात्र । अनी खुसुक्क राजु लामा बजाइन - पर्खाइमा भिज्यो सिरानी ।

कुरा बुझेर नरायणि मुसुमुसु हासी मात्र । उता बाट झाडिमा खुस्रुक्क को आवाज आयो । हेरेको ज्ञानेश्वर त्यतै आउँदै रहेछ ।
(क्रमश : )