ज्ञानेश्वर गोस्सिप रुममा छिर्ने बित्तिकै, नारायणी ले डब्लु सी गरि ।
ज्ञानेश्वरले पनि धन्यबाद् भन्यो ।
च्याट रुममा अरु च्याटर भए पनि अरुले उसलाई स्वागत गरेनन ।
सधैं छिर्ने बित्तिकै डब्लु सी को बर्षा हुने च्याटरुममा नारायणि डल्ली बाहेक अरु ले नगरेको देखेर उ छक्क पर्यो । च्याटर लिष्ट मा सबै को नाम हेर्यो । छावा र डमरूको दिदि भाई नै थिए । चित्तल, चितुवा, गौर आदि सबै नै थिए । चखेवाको जोडी आफ्नै धुनमा अरुलाई बाल दिएर पब्लिक मै माया प्रेमका कुरा गर्दै थिए ।एक आपसमा चुम्बन साटासाट गर्दै थिए । त्यो कुरा सारसलाई पचेनछ लेख्दै थियो - मोडहरु नि कता मरे आजकाल । यस्तो हरकत गर्दा नि किक हान्दैनन त ।
उ छक्क पर्यो । यत्तिकै मा उस्को पि एम मा पिलिक्क बत्ती बल्यो ।
हेरेको नारायणी रहिछे - सञ्चै छौ ।
ज्ञानेश्वर - सञ्चै छु । तिमी कती बेला आएको ।
नारायणी - भयो डेढ घण्टा जती ।
ज्ञानेश्वर - आज च्याटमा किन सबै चुप ।
नारायणी - त्यही भन्न त मैले तिमीलाई यहाँ बोलाएको ।
ज्ञानेश्वर - कसैको झगडा पर्यो कि क्या हो ।
नारायणी - त्यस्तो होइन । अब यहाँ च्याटरुममा पनि जातिय ज्वरोले समातेको छ । अर्कै रुम खोल्ने भन्दै थिए । कोइ कसै सग बोल्दाइनन । बोल्यो भने नानाथरी गाली गर्छन् ।
नारायणीको कुरा सुनेर ज्ञानेश्वर एक्छिन छक्क पर्यो । तैपनी परिस्थितीलाई कम्तिमा च्याटरुममा भएनी सम्हाल्न सकिन्छ कि भनेर सबैलाई पि एम गर्न बिचार गर्यो ।
अनी डमरू (केटी ) लाई लेख्यो - हाइ, गोर्जी, तिम्रो त्यो वाक हेर्न नपाको नि कती भयो ।
उताबाट डमरू (केटी ) ले रिसाउदै भनी - अपाङ्गले किन चाल हेर्न पर्यो ।
ज्ञानेश्वर - जिस्किदै , के भन्छे यो चिम्सि । म कसरि अपाङ्ग ।
डमरू (केटी) - एउटा मात्रा सिङ्ग हुने लाई मैले के भनु त । जस्तो छाला उस्तै बाक्लो बुद्धी ।
त्यो चिम्सी को कुरा सुनेर ज्ञानेश्वर वाल्ल पर्यो । पहिला त खुब मस्किन्थी । सेक्सि चालवालि भन्दा पनि तिमि जस्तो जमिन भासिने गरि हिड्ने होर भन्थि । आज त के हो हुरि चल्दा बास् झै पड्किएकि छे । यो सग बोल्न नसकिने रहेछ भनेर यसो छावा तिर लाग्यो ।
ज्ञानेश्वर - के छ गज ।
छावा - ठिक छु, एके ।
ज्ञानेश्वर - सबै जना पण्डित, के के नाम राख्छन् बुझ्नै नसकिने ।
छावा - अलि छाला पातलो बना अनि बुझ्छस् । देश अनुसारअको भेष, सिङ्ग अनुसारको नाम बुझिनस ।
ज्ञानेश्वर् - यो तिन माने पनि कति टेडो कुरा गर्न थालेको हउ ।
छावा - धेरै नकारा एके, अहिले तलाई भेल्लरको रुखमा उल्टो टाग्नु नपरोस् । अनि तेरा फोर्सहरुले छुटाउलान् नि ।
बल्ल ज्ञानेश्वरलाइ चेत भयो , यहा पनि उहि संघियताले ज्वरो गाडेछ । हाम्रो युबा पुस्ता पनि त्यहि जातिय घेरामा खुम्चिएछन् । उस्ले सोच्यो , पहिला उस्को वरिपरि चित्तलका युबतिहरु च्याट गर्न तछडमछाड गर्थे । अनि त्यो छावा जिस्क्याउथ्यो अब यो "गैडा गोस्सिप्" को नाम् "ष्लेश्मान्तक" राखौ अनि यो ज्ञाने एके लाइ चाहि पशुपति बनाउ । यहा जिस्किन त परै जाओस् बोल्न पनि नहुने भै सकेको रहेछ । एकातिर गैडा फोर्सका राजनिति दादागिरि अनि अर्को तिर जातिय छुवाछुत ज्ञानेश्वरले आफैलाइ बिरानो पाउन थालयो । नचाहेर पनि उस्लाई त्यो जातिय द्वन्दमा छिर्न पर्ने भयो । एकातिर आफ्नै समुहमा हेरिने शन्काको दृष्टिकोण अनी अर्को तिर साथीहरु बाट हेयको भाब ।
अनी सम्झ्यो उस्को कुरा बुझे त्यही एउटी नारायणी छे ।
अनी नारायणी लाई पि एम गर्यो - भरै बरण्डाभारको माइकेनिया क्याफेमा भेटु है ।
(क्रमश:)
केही भोगाइ, केही बुझाई, केही सम्झना, केही गुनासो अनी केही देखाइ यि सबैको लेखाइको सँगालो हो यताउता ।
No comments:
Post a Comment