यताउताको सन्दर्भमा

ताना शर्माले भने झै जिन्दगी एउटा अबिरल यात्रा रहेछ । जिन्दगी जिउने र भबिष्य बुन्ने क्रममा यताउता डुल्नु पर्ने अनी भौतारिनु पनि पर्ने रहेछ। उखानै छ कि त परेर कि त पढेर जानिन्छ । पढेका कुराहरु सबैको चासो भित्र नपर्न सक्छ । तर परेको कुरा धेरैलाई चाखलाग्दो हुनसक्छ । साचै जिन्दगी छोटो छ, सबै कुरा आफुले भोगेर मात्रा जाँन्दछु भन्नु मुर्खता नै हुन्छ रे । त्यही भएर यताउता डुल्ने क्रममा देखेका, भोगेका, सुनेका र मनमा लागेका कुराहरु बिसाउने चौतारी हो यो । तपाईंहरुको पनि यस्तै बिचारहरु भए आउनुहोस् एकछिन कोर्नुहोस् अनी यताउता मार्फत बाड्नुहोस् ।

Thursday, May 6, 2010

असमझदारहरुले शान्तिको कुरा गर्दा ।।।।।

"माओबादीको शान्तिपूर्ण आन्दोलन" बिगत केही दिन देखि नेपाली छापाहरु देखि माओवादी नेताहरुको मुखमा यो शान्तिपुर्ण पूर्ण शब्द झुण्डियेको छ । के हो शान्ति ? गोली नचल्नु, टाउको नफोडिनु, रेलिङ नभाचिनु अर्थात धनजनको क्षति नहुनु मात्र शान्ति हो त ? यदि त्यसो हो भने भगवान गौतम बुद्धले खोजेको शान्तिको कुनै अर्थ रहेन किन की न त बुद्धको सन्देशले मानसिक शान्तिलाई महत्व दिएको छ । शायद मारकाट नभयेको अवस्थालाई मात्र शान्ति मान्ने हो भने, सिद्दार्थ गौतम बुद्ध बन्दैन थिए होला, किन भने त्यो बेला अहीले परिभाषा गरियेको अशान्ति नै थिएन । त्यसैले लाठी लियेर होहल्लाको बीच जबर्जस्ती बन्द लाद्न खोज्नु शान्तिपुर्बक हो की होईन बिश्लेषण गर्नु पर्ने अवस्था आएको छ ।

बिगतका केही दिन देखि छापाहरुमा शान्तिपुर्ण आन्दोलन सम्पन्न भएको साथै अन्य समाचार हरु पनि आइरहेका छन् । "बन्दको कारण ट्याक्सी ड्राइभरले माओवादी कार्यालयमा आत्महत्या गर्ने चेतावनी" " प्रसुती गृहमा सुत्केरीहरु खचाखच" । शान्तिपुर्ण आन्दोलनको वकालत गर्ने ती अखबारहरुले त्यस्ता ट्याक्सी ड्राइभर जस्ता अनेकौ ज्यामीहरु जो दिनहु काम गरेर जहान बच्चाको गास बास जुटाउछन, तिनीहरुको मन भित्रको अशान्ति बुझेका छन् की छैनन । कार्यालय नगये जागिर जाने डर , जादा कुटाइ खाने डर - यो द्विबिधामा हरेक दिन कार्यालय जाने कर्मचारीहरु को त्रास लाई बुझेका छन् की छैनन् ? आफ्नै घर भित्र कैदी भएर बसेका स्थानिय बासीहरुको ब्यथालाई के भन्ने ? अझ आन्दोलनको शान्तिपुर्ण प्रभाब हेर्न तराइका तरकारी किसानहरुको कुहेको तरकारी अनी घरमा बढेको आर्थिक अभाब बिष्लेषण गरे पुग्छ । अझै भएन भने राजधानी नजिकै काभ्रेका दुध बेच्ने किसानहरुलाई सोधे हुन्छ, यस्ता शान्ति पूर्ण आन्दोलनको नाममा कति लिटर दुध बाटोमा बगाये भनेर । अनी अझै भन्छौ रेलिङ भाचियेको छैन , टायर जलेको छैन, आन्दोलन शान्ति पूर्ण छ ।


बन्दुकको नालबाट शान्तिको परेवा उडाको बकम्फुसे भाषण छाट्नेहरु , अनी त्यहि भ्रममा जिउने हामीहरु कति दिन शान्तिको लागि काकाकुल भएर जिउनु पर्ने हो ? भद्रकालीलाई फकाएर शान्तिको लागी सङ्हर्ष गर्नेहरु ले बुद्धको पाठ पढेका छन् की छैन , शान्ति क्रान्तिबाट होईन तपस्याबाट प्राप्त हुन्छ । त्यो तपस्या भनेको जनताको मनोभाबना बुझ्नु हो, न की चवन्नी सदस्य लियेका झुण्डको । जनता जागेको दिन भद्रकालीको सबै बन्दुकका नालहरु ओसियेको ४ बर्षे पुरानो कथा बिर्सियेको छौ की छैनौ । अझै पनि जनताको नाममा जनता माथि नै अत्याचार गर्न खोज्छौ भने खबरदार फेरी सतुङलमा सल्कियेको आगो बिस्तारै सल्कियेर खरानी नबनाओस । ५ दिन अगाडी टुदिखेलमा गर्जियेको बिर्सेउ प्रचण्ड "जनता जागे भने सबै झुक्नु पर्छ " । हो साचै नै , बिस्तारै बुढानिलकन्ठ , किर्तिपुर , जोरपाटी हुँदै बसुन्धरा सममा जाग्दैछन । बेलैमा होस् पुर्याउ । होईन भने यो जगाइले सत्ता र सडकमा भएका कसिङ्गर हरुलाई अबस्य नै ध्वस्त बनाउने छ । बुझिराख्नु भौतिक क्षति नहुदैमा शान्ति मान्न सकिन्न । यदि त्यो मन भित्रको अशान्तिलाई बुझ्न सकिएन भएन भने फेरी सतुङ्गल, बुढानिलकन्ठ र जोरपाटिमा जस्तो बिस्फोट हुनेछ ।

No comments:

Post a Comment