पिडामा नारायणी कान्छी

क्रिश्मस र नयाँ बर्षको बढ्दो चहलपहल थियो । हात्ती दौड र हात्ती सुन्दरी प्रतियोगिताले गैंडाल्याण्डको राजाधानी सौराहामा खुबै चहलपहल थियो। सौराहाका होटेलहरु भरी भराउ थिए । बाघमारा नजिकैको त्यो चौर वारीपरी दर्शकहरुको ताती थियो । जिउभरी बिभिन्न आक्रिती रङगाएर सिङारिएका हात्तीहरुले बिरालो चालमा चौर फन्को मार्दा बेग्लाई बातावरण थियो । शायद दर्शकहरुको त्यो हात्ती सुन्दरी प्रतियोगिताको मोह देखेको भये काठमाण्डौको नेपाल सुन्दरी प्रतियोगिताको आयोजकले पनि एक पटक थुक निल्थ्यो होला । पर बाघमाराको जङगलमा ज्ञानेश्वर सगै बसेर नारायणी पनि त्यो सुन्दरी प्रतियोगिता हेर्दाइ थि । हल्का रातो कपडाले जिउ ढाकेकी , खुट्टाइ भरी रङ्गी चङ्गी नङ पालिस लगाएकी , अनी रातो कपडाले टाउको बाधेकी , चन्चलकली हात्ती सुन्दरी घोषित हुँदा चौर तालीले गुन्जायमान थियो ।

नारायणीले मन मनै सोची यस्तै गरी गैंडा सुन्दरी प्रतियोगिता भयो भने मैले पनि जित्ने छु । टाउकोमा त्यो चन्चलकली ले झै ताज पहिरेर सारा गैंडाल्याण्ड को जङ्गल घुम्नेछु । अनी साथी हरुलाई माइकेनिया क्याफेमा ट्रिट दिनेछु । कल्पनामा आँफै रोमान्चित भै । आँफैलाई एकपटक नियाली , जवानीले छुदै गएको शरीर देखेर आँफैलाई लाज लागेर आयो । एक पटक ज्ञानेश्वर तिर हेरी , उ भने आफ्नै धुनमा चौर तिर हेरिरहेको थियो । नारायणी मन मनै बर्बराउन थाली के लाटोले पापा हेरे जस्तो ट्वाल्ल परेको होला । त्यो चन्चलकली भन्दा त म नै कती राम्री छु । एकटकले हेरिरहेको ज्ञानेश्वर देखेर उसलाई चन्चलकली माथि जलन भयो र ज्ञानेश्वरलाई झकझक्याउन यसो हात मात्र के बढाएकी थि झसङ्ग पो बिउँझीछे ।

अझै झिसमिसेनै रहेछ । अगीको त सबै सपना पो रहेछ । यसो दाहिने तिर हेरी ज्ञानेश्वरको ठाउँ खाली थियो । यसपालिको नयाबर्षको छेउछाउमा हात्ती प्रतियोगिता हेर्न राजाधानी जाने उनिहरुको सल्लाह थियो । तर त्यो दिन नआइ ज्ञानेश्वरले यो संसार छाड्यो । अब उसलाई त्यो गैंडाल्याण्डको प्रशासनिक मुख्यालय रहेको त्यो कसरा झन शुन्य लाग्न थालयो । अली तल तिर बग्ने रापतिको स्वा दिक्दार लाग्न थालयो । ज्ञानेश्वर हुँदा रमाइलो लाग्ने त्यो बिहानीपखको सैनिक परेडले उकुस मुकुस बनाउन थालयो । खाना दिन आउने गेम स्काउटहरुले जिस्क्याएको मन पर्न छाड्यो । सबैले हरियाली भनेर रम्ने त्यो गैंडाल्याण्डको जङ्गल ज्ञानेश्वरको अनुपस्थितिमा नारायणीलाई उराठ लाग्न थाल्यो ।

सधैं प्रिय लाग्ने त्यो भेल्डर चपाएर पनि निल्न सक्ने अवस्थामा थिइन नारायणी । एक्लै रन्थनिएर लामिताल पुग्थी । मगर गोही चलेर पानी धमिल्याएको मा त्यसै झर्को मान्थी । अली पर चखेवाको जोडी पौडिरहेको देख्दा ज्ञानेश्वर सम्झन्थी आँखा रसाउथी । अनी ताल बाट निस्केर परको घासे मैदानमा पुग्थी । त्यहा पनि ज्ञानेश्वर सग दौडेको तस्बिर आँखै अगाडि आउथ्यो । जहाँ जहाँ जान्थी ज्ञानेश्वर पाउथी । एक मनले लाग्थ्यो गैंडाल्याण्ड पुरै शुन्य छ , अर्को मनले लाग्थ्यो सबैतिर ज्ञानेश्वर छ ।

त्यो चुलबुली नारायणीमा आएको उदासीपनले मुख्यालयका कर्मचारीहरुलाई पनि पिरोल्न थाल्यो । ज्ञानेश्वरको यादले भरिएको गैंडाल्याण्डमा नारायणीले खुल्ला रुपमा श्वास फेर्न सक्दिन भन्ने सबैलाई लाग्यो । प्रकृतिक नभए नि अली ब्यबस्थित अनी सुरक्षित बासस्थानको लागि चिडियाखाना पठाउने निर्क्यौल निकालियो । गैंडाल्याण्डको खुला घासे मैदान अनी पोखरिमा स्वच्छन्द रुपमा पौडने अनी दौडने त्यो नारायणी कान्छी, गाडी चढेर शहर तिर लागि । त्यो नयाँ बातावरणमा ज्ञानेश्वरको सम्झना रहन्छ कि रहन्न त्यो समयले बताउला । आशा गरौ सरिता आमाको काखमा उस्ले झन्डै आधा दशक अगाडि गुमाएकी आमाको माया पाउली ।