यताउताको सन्दर्भमा

ताना शर्माले भने झै जिन्दगी एउटा अबिरल यात्रा रहेछ । जिन्दगी जिउने र भबिष्य बुन्ने क्रममा यताउता डुल्नु पर्ने अनी भौतारिनु पनि पर्ने रहेछ। उखानै छ कि त परेर कि त पढेर जानिन्छ । पढेका कुराहरु सबैको चासो भित्र नपर्न सक्छ । तर परेको कुरा धेरैलाई चाखलाग्दो हुनसक्छ । साचै जिन्दगी छोटो छ, सबै कुरा आफुले भोगेर मात्रा जाँन्दछु भन्नु मुर्खता नै हुन्छ रे । त्यही भएर यताउता डुल्ने क्रममा देखेका, भोगेका, सुनेका र मनमा लागेका कुराहरु बिसाउने चौतारी हो यो । तपाईंहरुको पनि यस्तै बिचारहरु भए आउनुहोस् एकछिन कोर्नुहोस् अनी यताउता मार्फत बाड्नुहोस् ।

Wednesday, December 23, 2009

बेलायतमा दोहोरी

आर्थिक मन्दी सगै पातलिएको बेलायतको रेश्टुरेन्ट ब्यवसाय अल्डरशोट अबस्थित निरमाया रोधिघरको चहलपहल हेर्दा अपत्यारिलो नै देखिन्थ्यो । हप्तामा ४ दिन दोहोरी साझ हुने यो रेस्टुरेन्टमा नेपाली ग्राहकहरुको उपस्थिती बाक्लै हुने गर्दछ । परिवार र साथीभाइ सग सप्ताहन्त मनाउने देखी बेलायतमा बग्रेल्ती खुलेका बिभिन्न संघ संस्था मध्ये एउटा संस्थाको भेला समेत थियो त्यहा । दोहोरिको रौनक अनी कमर हल्लाई हल्लाई नाच्ने ग्राहकहरुको भिडले कमलादिको निरमाया रोधिघर नै बसाइ सरे जस्तो भान गराउथ्यो । अर्कोतिर नेपाली खानाको स्वादमा जिब्रो पड्काउदै रंगिन दोहोरिले बेलायतको ब्यस्त जिबनलाई बिर्साएर कतिलाई आफ्नै गाउ घर पुगेको जस्तो भान थियो ।



बाहिर हिउ झरिरहेको थियो । हावाको झोक्काले जिउ नै काठयाङ्रिने जाडो थियो , तर भित्र भने दोहोरिको रन्कोमा नाच्दै पसिनाले निथ्रुक्कै भिज्नेहरु पनि थिए । मंचमा कलाकारहरु ग्राहकबाट आएको गीतको फर्माइसको चिट देख्दा लाग्थ्यो रातभरीमा पनि सकिने छैन । नागरिक सर्बोच्चताको आन्दोलन देखी अल्डरशोटको रोधीघर सम्म पनि उस्तै गरी घन्किएको थियो "लालुपाते नुह्यो भुइतिर, ......." । दोहोरी रोकिने छटकाट थिएन, फर्माइसको चाङ नै समय थोरै । आयोजकहरुले बाठो चाल गरे अनी शुरु भयो न्रित्य " डाली डाली मा हो ......." ।



खै अरुले जती सुकै राम्रो नाचे पनि रहर हुनेलाई आँफैले नाचेको राम्रो लाग्ने रहेछ । नाच सकिने बित्तिकै मन्च वरि परि जम्मा हुन थालिहाले सबै । अनी त शुरु भयो " ड्राइभर दाई मन पर्यो मलाई, लैजाउ माया पोखर घुम्नलाई"। के थियो र सबै जना आफ्नै धुनमा नाच्दै थिए । बाहिरको हिमपातको कुनै पर्बाह नगरि ज्याकेट फुकाल्दै आफुलाई उफार्दै थिए । लाग्थ्यो पश्चिम नेपालको रोधिघर त्यही बसाइ सरेको छ , पूर्वको हाक्पारे त्यही गुन्जी रहेको थियो । बेलायतको कुनै स्थान हो कि हाम्रै गाउ बेसिको मेला हो झट्ट हेर्दा ठम्याउन मुस्किल पर्थ्यो ।


एउटा छुट्टै आत्मियता थियो । अनी देश भन्दा धेरै पर आफ्नै देश थियो । हिजो गुन्द्रुक, मम जस्ता पारीकार खान पाउदा पनि मक्ख पर्ने प्रबासी मनहरुलाई दोहोरीको रन्कोले छुट्टै उमङ्ग थपेको भान हुन्थ्यो । साचैनै नेपाली बातावरण थियो । असली नेपाली बातावरण नदेखी बिदेशिएका युबा र बालकहरु पनि मस्त भएर नाची रहेका देखिन्थे । मानौ त्यो ठाउँ ब्यापरिक नभै गाउ घरको मेलापात हो । आखिर मन नै त रहेछ । त्यही भएर त जहिले नि १९४७ ए डि सगै झुम्मिन्छन - यो मन त मेरो नेपाली हो ।

No comments:

Post a Comment